Βία και Δημοκρατία

Του Μάκη Καραγιάννη 

«Η προσδοκία ότι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στο μέλλον θα καταφέρουν να ζουν αρμονικά είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Εκείνοι που διακατέχονται από μια τέτοια προσδοκία θα είναι οι πρώτοι που θα χάσουν την ελευθερία τους. Γιατί η σφοδρή επιθυμία που προστάζει ότι μια νέα κοινωνία θα έρθει σε σκλαβώνει και κάνει τη ζωή σου χωρίς νόημα» γράφει ο Κόρμακ ΜακΚάρθι.
Τα όσα βιώνουμε την τελευταία δεκαετία νομίζω τον κάνουν δραματικά επίκαιρο. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο γίνεται επιτακτική η ανάγκη της υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η υπεράσπιση της δημοκρατίας απέναντι στα φαντάσματα των μαύρων, κόκκινων και των θρησκευτικών ολοκληρωτισμών που νομίσαμε ότι έθαψε ο 20ος αιώνας.
Η δυτική δημοκρατία – η λεγόμενη περιφρονητικά αστική- κληρονομιά του Διαφωτισμού που επινοήθηκε πάνω στην αθηναϊκή δημοκρατία, είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση τελευταίων αιώνων. Είναι ο τρόπος να λύνουμε τις διαφορές μας χωρίς βία, ο τρόπος να συνυφαίνοναι τα επιμέρους δικαιώματα σε μια νομιμοποιημένη από εμάς συλλογικότητα, να συνυπάρχουν οι αξίες της συνείδησης και οι αξίες του κράτους, η ατομική ηθική και η σφαίρα του νόμου.
Πέραν αυτής της δημοκρατίας υψώνονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς, η έρημος των Γκουλάγκ, το μαχαίρι της Τζιχάντ, όσα μας υποσχέθηκαν οι θλιβερές «επαναστατικές» μειοψηφίες στο όνομα του αντισυστημισμού ή της πίστης τους, προκειμένου να μας εξασφαλίσουν με το ζόρι ένα ευτυχισμένο μέλλον.
Δυστυχώς όμως, δεν πρόκειται μόνο για τους “αντεξουσιαστές” που εξευτελίζουν τους πρυτάνεις ή τους κατάδικους της Χρυσής Αυγής. Οι χιλιάδες ψηφοφόροι της, οι αλυσίδες που κλείνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, η διάχυτη παρανομία, η δικαιολόγηση της «νόμιμης βίας», η πονηρή ανοχή και συνενοχή της «υπαρκτής» αριστεράς -γιατί «δικά μας παιδιά είναι»-, το «καλά τους έκαναν» και η γενικευμένη ρητορική του μίσους στα κοινωνικά δίκτυα, δεν είναι παρά το καθημερινό λίπασμα στην ατομική και οικογενειακή ζωή για να καρπίσει το τέρας που λέμε ότι φοβόμαστε.
Αν πήρα ένα μάθημα όλα αυτά τα χρόνια στη δική μου αριστερά είναι ότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, όπως διαδηλώνουν οι επίδοξοι σωτήρες μας, αλλά ότι τα μέσα προσδιορίζουν τον σκοπό. Η μη χρήση βίας και ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι η λυδία λίθος για κάθε πολιτική επαγγελία ή επαναστατικό όραμα.
Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο