Δι’ ευχών των αγίων θυμάτων, ημών

Του Σπύρου Στατήρη

Αν κάτι μας διδάσκει τόσο η περίπτωση της κ. Μπεκατώρου όσο και αυτή της κ. Δούκα, είναι ότι στις ανθρώπινες σχέσεις όπου το πλεονέκτημα ισχύος είναι μέρος της εξίσωσης, η εμφάνιση χυδαίων συμπεριφορών είναι μέρος (και αυτές) της πραγματικότητας. Θελουμε να τις ξορκίσουμε, να τις καταδικάσουμε, να τις αναδείξουμε ως τα μαύρα στίγματα εξαίρεσης έναντι ενός διαφορετικού φωτεινού κανόνα που υπηρετεί την αξιοκρατία και την διαφάνεια;

Ok, δεκτό, και πρέπει, και δεν το συζητάμε. Όμως οι τέτοιου είδους πόθοι κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν σχεδον ακαριαία ως ευσεβείς (χαρακτηρίζοντας εν πολλοίς την επιδίωξη αυτή ως ανέφικτη), διοτι τελικά, αυτό που συνειδητοποιεί κανείς μέσα από όλες αυτές τις ιστορίες (και από αλλες τόσες που δεν τις ξέρουμε και δεν θα τις μάθουμε και ποτέ) είναι, ότι σε πολλούς εκεί έξω αρέσει αυτή η διάθεση επιβολής και επικράτησης του ισχυρού έναντι του αδύναμου. Αυτά, λοιπόν, τα χαρακτηριστικά, αυτές οι συμπεριφορές, αυτή η επίδειξη δύναμης με την πρώτη ευκαιρία και η υπενθύμιση σε κάποιον ότι αυτός είναι το μικρότερο ψάρι, δύσκολα ξεριζώνονται.

Είναι αυτός λόγος για να εγκαταλείψουμε τη μάχη; Είναι αυτός λόγος για να βαρυγκομούμε, να μένουμε βουβοί, να ανεχόμαστε και τελικά να νομιμοποιούμε αυτές τις συμπεριφορές και αυτούς τους υπανθρώπους, αυτούς τους τύπους που δεν τους έχει ανάγκη ούτε η τέχνη ούτε η ζωή; Ούτε για αστείο, και σιγά να μην τους κάνουμε τη χάρη.

Πρέπει, όμως, από την άλλη, να γίνουμε πιο ενεργά μέλη αυτής της διαδικασίας κάθαρσης ή, και ακόμη καλύτερα, της διαδικασίας πρόληψης. Πρέπει να αποκτήσουμε συναίσθηση της πραγματικότητας, να αντιληφθούμε ότι όλα αυτά μας αφορούν και μας αγγίζουν άμεσα· αγγίζουν εμάς τους ίδιους, τους φίλους μας, τα παιδιά μας.

Τελικά αν κάτι πρέπει να μείνει από όλο αυτό, να γίνει κτήμα και βίωμα, είναι πως όσα πολύτιμα σε επίπεδο διακηρύξεων έχουμε κατακτήσει ως ανθρώπινη κοινωνία, για κάποιο λόγο λέμε ότι κατακτήθηκαν και δεν χαρίστηκαν. Δυστυχώς, τίποτε δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε αυτονόητο ούτε αναμενόμενο. Σωστές και επιβεβλημένες και καλοδεχούμενες, λοιπόν, οι καταγγελίες. Σωστές και επιβεβλημένες και καλοδεχούμενες, όποτε και αν γίνονται, με όποιον τρόπο αισθάνεται καλύτερα το κάθε θύμα που κάποια στιγμή νιώθει δυνατή-ός και σηκώνει το ανάστημά του.

Έτσι πρέπει να γίνεται και ας μπαίνουν στα υποτιθέμενα happy end πανηγυρικές ημερομηνίες λήξης.

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Άρθρα-Απόψεις» δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του thesstoday.gr

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο