Ευ. Βενιζέλος: Η αποστασία του 1965 επηρεάζει την πολιτική σήμερα

Η παρουσίαση της δεύτερης έκδοσης του βιβλίου του δικηγόρου Γ. Κ. Στεφανάκη με τίτλο «Αποστασίας Ανατομή. Κωνστ. Μητσοτάκη-Ιχνηλασία»» πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, με ομιλητές τον καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ και πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο και του Σάκη Μουμτζή, συγγραφέα και ο συγγραφέας του βιβλίου.

Του Στράτου Λούβαρη

Στο πλαίσιο αυτό, όπως αναφέρει ο Γιώργος Κ. Στεφανάκης χωρίς να κρύβει τις πολιτικές του καταβολές, που είναι αυτές του βενιζελισμού, παρουσιάζει στο βιβλίο του γεγονότα και απόψεις και αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου: «Η ιστορία ουδέποτε είναι ότι συνέβη. Αυτό το ξέρουν ελάχιστοι. Ιστορία είναι ό,τι γράφτηκε. Και αποτέλεσε, άρα, αντικείμενο επαλήθευσης» εξηγεί έτσι ότι η 15 Ιουλίου 1965 είναι μια σημαδιακή μέρα για την Ελλάδα, διότι υπήρξε η αφετηρία της καταστροφικής «Αποστασίας», η οποία όσο και αν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς, δεν είναι καθόλου άμοιρη για τα σημερινά χάλια της Χώρας.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα ιστορικά γεγονότα που αναφέρονται στο βιβλίο λέγοντας πως έχει βαρύτητα μαρτυρίας.

Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι “υπάρχει μια επικαιρότητα στο βιβλίο για δύο λόγους. Η μεταπολίτευση μέχρι τώρα παρά την κρίση και παρά τις επιμέρους φάσης, στα μεγάλα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και της λειτουργίας των θεσμών, των κομμάτων και του κομματικού συστήματος επικαθορίζεται από την δεκαετία του 60′ (..) Η εξωτερική πολιτική επικαθορίζεται από το σύνδρομο Ζυρίχης – Λονδίνου, δηλαδή από το τι συνέβη το 1960 και πως εισέπραξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι επίγονοί του το γεγονός ότι συνήφθησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου” ενώ όπως τόνισε, “αυτό το σύμπλεγμα της Ζυρίχης έχει οδηγήσει πλήρη αδυναμία να γίνουν μεγάλες κινήσεις στην εξωτερική πολιτική”.

Όπως ανέφερε ο δεύτερο λόγος “είναι η λεγόμενη αποστασία. Έχει αλλάξει την αντίληψή μας για τα κόμματα και την κομματική πειθαρχεία. Έχει οδηγήσει δηλαδή το σύνταγμα του 1975 σε αυτές τις αυστηρές δικονομικές διατάξεις περί διορισμού του πρωθυπουργού ώστε να μην υπάρχει καμία δυνατότητα να διαχωρίσει η κυβέρνηση από τον πρωθυπουργό”.

Όπως εξήγησε ο κ. Βενιζέλος “οι υπουργοί εξαρτώνται από την βούληση του πρωθυπουργού για τον διορισμό και την παύση τους παρότι το υπουργικό συμβούλιο λειτουργεί σαν συλλογικό όργανο αλλά μπορεί ο πρωθυπουργός να πάψει τα μέλη του – εφόσον έχει την εμπιστοσύνη της βουλής. Αυτά όλα είναι απόρροια της εμπειρία του 1965. Πάμε στην πραγματικότητα στην αντίληψη του ισχυρού, αρχηγικού κόμματος του οποίου οι βουλευτές είναι υποταγμένοι στον αρχηγό” τόνισε.

Στο τέλος τον ομιλιών οι παρευρισκόμενοι είχαν την δυνατότητα να κάνουν ερωτήσεις. Οι απαντήσεις δόθηκαν αρχικά σε ήρεμο κλίμα, που έγινε αργότερα θερμό, καθώς μερικοί από τους ερωτώντες έκαναν και «τοποθετήσεις», εμμένοντας στις απόψεις τους.

Το βιβλίο προλόγισε ο Ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, σημείωσε:

Η Ιστορία, καθοδόν προς την αλήθεια, είναι δυνατό να υποστεί μεταλλαγές που νομιμοποιούνται ως, κυρίως, αποτέλεσμα πρόσθετης διερεύνησης και ερμηνείας των πηγών. Η δυνατότητα της μετάλλαξης ενισχύεται, καταρχήν, όσο πλησιάζουμε στις μέρες μας. Τα σύγχρονα -κατεξοχήν- γεγονότα, αντικείμενο πολλάκις μελετών από πολιτειολόγους, και, γενικά, πολιτικούς επιστήμονες, δεν έχουν εισέτι τύχει μακράς και συστηματικής ιστορικής επεξεργασίας. Εξαιτίας της μη διαθεσιμότητας ακριβώς των αναγκαίων τεκμηρίων, οι μαρτυρίες των συγχρόνων προσλαμβάνουν μείζονα αξία, αρκεί να είναι ο καταθέτης αδέκαστος και ειλικρινής, καθώς και να είχε την ευκαιρία να γνωρίσει σε βάθος τα γεγονότα· και, επιπλέον, σκόπιμο είναι να διακρίνεται, προκειμένου περί πολιτικής ιστορίας, και από οικείωση με την πολιτική πραγματικότητα. Η συγγραφή του Γεωργίου Στεφανάκη φέρει τα βασικά αυτά χαρακτηριστικά.

Ο συγγραφέας, επιτυχημένος δικηγόρος και δημοσιολόγος, είναι γιος του Κωνσταντίνου Στεφανάκη. Βενιζελογενούς προέλευσης, αναλύει με ασφάλεια τις διαμορφώσεις στο χώρο κυρίως του κόμματος των Φιλελευθέρων και της Ένωσης Κέντρου στον βαθμό που δεσπόζουν των πολιτικών εξελίξεων, έστω και αν η αφήγηση είναι, ενίοτε, λεπτομερειακή και επί πλέον προσιδιάζει στον προφορικό κυρίως λόγο. Η αντικειμενικότητα του βλέμματος, η σωστή απόσταση από τις καταστάσεις που περιγράφει, το θάρρος της γνώμης του, συνιστούν κύριο προσόν. Αλλά το έργο έχει, επιπλέον, το χαρακτηριστικό γνώρισμα ότι ο συγγραφέας έχει βιώσει εκ του σύνεγγυς τις περιγραφόμενες καταστάσεις. Έχοντας ζυμωθεί, λόγω οικογενειακής παράδοσης, με τις μεταλλάξεις στο χώρο του Κέντρου, διατυπώνει την γνώμη του, μη παραλείποντας -παράλληλα- προς επίρρωση των απόψεών του, να χρησιμοποιεί πολλάκις και άλλες σύγχρονες πηγές.

 

 

 

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο