Η “δικιά μου” Αγιά Σοφιά

Ήταν τέλη Αυγούστου του 1999. Είχαμε μόλις ολοκληρώσει, για τον τότε ΣΚΑΙ, μία δύσκολη αποστολή για την κάλυψη του καταστροφικού σεισμού στην Τουρκία.

Της Ντίνας Σύρπου

Αν και κουρασμένοι, αποφασίσαμε με τα μέλη του συνεργείου, τον Βασίλη Βαφείδη και τον Μιχάλη Ορφανίδη, λίγο πριν γυρίσουμε στην Ελλάδα, να επισκεφθούμε την Αγία Σοφία.

Τις μέρες εκείνες εξάλλου όλοι συζητούσαμε εντυπωσιασμένοι για το γεγονός ότι αυτό το αρχιτεκτονικό κόσμημα είχε βγει αλώβητο από έναν σεισμό “μαμούθ” 7,6 Ρίχτερ. Δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε. Σαν από θαύμα, στα 1500 χρόνια της ιστορίας του το σύμβολο της Ορθοδοξίας είχε αντέξει τουλάχιστον 12 σεισμούς πάνω από 7 Ρίχτερ.

Στην εξωτερική πύλη, λίγο πριν περάσουμε στο εσωτερικό, ακούμε κάποιους να μιλάνε ελληνικά. Όταν πλησιάζουμε, διαπιστώνουμε ότι ήταν οι Έλληνες διασώστες, μέλη της ΕΜΑΚ που, όλο το προηγούμενο διάστημα, με κίνδυνο της ζωής τους είχαν καταφέρει να σώσουν πολλές ανθρώπινες ζωές. Ανάμεσά τους και ενός ανήλικου παιδιού που είχε εγκλωβισθεί επί ώρες στα ερείπια του σπιτιού του.

“Ευκαιρία για ρεπορτάζ” σκεφτήκαμε και τους πιάσαμε την κουβέντα. Και τότε ξαφνικά, πριν προλάβουμε να κάνουμε τις συνεντεύξεις, γίνεται το απίστευτο. Κάποιοι Τούρκοι περαστικοί τους αναγνώρισαν. Τους είχαν δει στην τουρκική τηλεόραση που, μετά την αρχική αμηχανία, έκανε λόγο για τους Έλληνες ήρωες που πρόσφεραν τη βοήθειά τους στον βασανισμένο γείτονα, αψηφώντας πολιτικές ή θρησκευτικές διαφορές.

Έτσι, πριν καλά- καλά καταλάβουμε τι συμβαίνει, δεκάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω από τους Έλληνες διασώστες και με δάκρυα στα μάτια άρχισαν να τους χειροκροτούν. Έπεφταν στην αγκαλιά τους και, όπως μας είπε ένας μεταφραστής, φώναζαν στα τουρκικά “σας ευχαριστούμε”, “σας ευχαριστούμε για ό,τι κάνατε για μας”.

Είχα μείνει αποσβολωμένη να κοιτάζω έκπληκτη γύρω μου. Το ίδιο και οι άνδρες της ΕΜΑΚ. Φανερά συγκινημένοι απ’ όλη αυτή την πρωτοφανή επίθεση φιλίας, δεν ήξεραν τι να κάνουν για να ανταποδώσουν. Τότε, ο επικεφαλής της Ομάδας προχώρησε μπροστά, σήκωσε ψηλά τα χέρια και με μία πολύ θεαματική κίνηση ξεκόλλησε τα διακριτικά της στολής του και τους τα χάρισε, κλαίγοντας.

Η εικόνα αυτή που, τότε, όλοι χαρακτήρισαν ως “διπλωματία των σεισμών”, ήρθε ασυναίσθητα στο μυαλό μου τη στιγμή που άκουσα την απόφαση Ερντογάν να μετατρέψει αυτό το μνημείο με τον βαρύ συμβολισμό σε μουσουλμανικό τέμενος.

Ίσως επειδή, ακόμη και σ΄αυτό το τόσο ασήμαντο περιστατικό, η Αγία Σοφία υπήρξε το σημείο συνάντησης ανθρώπων με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές καταβολές που, όμως, πίστευαν στην αλληλεγγύη, στην αλληλοκατανόηση και στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών.

Η Αγία Σοφία είναι ένα μνημείο με σαφή οικουμενικό χαρακτήρα που ενώνει τους ανθρώπους και δεν τους χωρίζει. Στο μνημείο αυτό απαιτείται μόνο σεβασμός. Δεν χωράει ούτε ο τυφλός θρησκευτικός φανατισμός, ούτε ο διχαστικός λόγος, ούτε η επιλογή να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την άσκηση πολιτικής.

Είναι ένα μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς που δεν έχει κανείς το δικαίωμα να αλλοιώσει το χαρακτήρα του.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More