Η πρόθεση συναίνεσης ως ένδειξη αδυναμίας

Γράφει ο Συγκλητικός

Σε μια (κατ΄ όνομα) κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπου η ανεξαρτησία και η ελευθερία έκφρασης του βουλευτή εμφανώς περιορίζεται από την τιθέμενη κομματική πειθαρχία και συνάμα οι πάσης φύσεως διαγραφές είναι καθημερινή πρακτική σε ένα ξεκάθαρα αρχηγοκεντρικό πολιτικό σύστημα, φαντάζει οξύμωρο ο έχων την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία ηγέτης, να παραμερίζει κατ’ επιλογή το αλάθητο της απόλυτης εξουσίας του και να προσπαθεί να προσεταιριστεί συμμάχους για ήδη προαποφασισμένες πολιτικές επιλογές του.

Εκτός εάν το “πουκάμισο” των βαρύγδουπων πρωτοβουλιών είναι “αδειανό” και τα καλέσματα στην αντιπολίτευση αποτελούν μία επικοινωνιακή κάλυψη της υφιστάμενης ένδειας ιδεών ή μια έμμεση ένδειξη αδυναμίας.

Άλλωστε, αν μην ξεχνάμε ότι η παγιωμένη κουλτούρα των μονοκομματικών κυβερνήσεων είναι απόλυτα συνυφασμένη με το ελληνικό πολιτικό σύστημα, παρά τις μεμονωμένες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον επί δεκαετίες κανόνα.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More