Να μαζευτούμε να πάτε

pant

Του Σπύρου Στατήρη

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα και για ποιο λόγο υπάρχει τέτοια αντίρρηση και αντίδραση από μεγάλη μερίδα κόσμου που επιδεικνύουν δημοκρατικά αντανακλαστικά απέναντι στο ξέπλυμα του ΣΥΡΙΖΑ και την αναγωγή του Αλέξη Τσίπρα ως τον θεματοφύλακα της κεντροαριστεράς/σοσιαλδημοκρατίας; Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι ότι σε αυτή τη διαδικασία άμβλυνσης των αντιθέσεων (το λέω όσο πιο συγκρατημένα και εύσχημα μπορώ) που γεννήθηκαν μεταξύ όλων μας, κυρίως μάλιστα από το δημοψήφισμα του 2015 και μετά, αρνούνται μέχρι και σήμερα να μπουν οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του “Όχι”, αυτοί που κατά κύριο λόγο σήκωσαν το λάβαρο του διχασμού μέσα από ρητορικές και πρακτικές ακραίες και οι όποιοι στην τελική κατάπιαν αμάσητη και ολόκληρη την αναπόφευκτη -όπως αποδείχτηκε – κωλοτούμπα του ΠΘ που από βήματος Κερατσινίου κάποτε περήφανα δήλωνε “ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν”. Αντίθετα, τέτοια συναινετική διάθεση και σπουδή φαίνεται να επιδεικνύουν πιο εύκολα σημαίνοντα πρόσωπα από όλους εμάς, τους “αντιπάλους”, τους “πηλιογούσηδες” τους “γιέσμεν”, τους “γερμανοτσολιάδες” που η ζωή τελικά απέδειξε ότι είχαμε συνταχθεί με τη σωστή πλευρά της ιστορίας… Κάπως έτσι, ο σημερινός πρωθυπουργός μαζί και ο σκληρός πυρήνας που ακόμη τον στηρίζει και “τρέχει” την κυβερνητική του ατζέντα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την κωλοτούμπα του 2015 και την υπογραφή του 3ου μνημονίου ως μια σύγχρονη Βάρκιζα, ως μια υποχρεωτική και από τα έξω επιβεβλημένη συνθηκολόγηση και παράδοση όπλων, παρά ως μια δύσκολη, αλλά υποχρεωτική και ρεαλιστική στροφή προς την πραγματικότητα. Και ενώ αυτή η άρνηση από πλευράς Σύριζα εξακολουθεί να παραμένει ως το κυρίαρχο αφήγημα, την ίδια στιγμή λανσάρεται και προωθείται η πολιτική φυσιογνωμία Τσίπρα ως το πρόσωπο υπό το οποίο θα βρει το δρόμο της η φύση μας η σοσιάλ και μάλιστα, σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, από μεχρι πρότινος πρωτοστατήσαντες από την πλευρά του κατάπτυστου “Ναι”! Σε αυτή την …απερίγραπτη και προσεγγίσιμη μόνο με όρους ψυχιατρικής επιστήμης κατάσταση, ο κόσμος, το εκλογικό σώμα αν προτιμάτε, δεν στέκεται σε καμιά περίπτωση με δέος και συγκατάβαση, αλλά αντίθετα και στην καλύτερη των περιπτώσεων με προβληματισμό και σκωπτική διάθεση, ενώ στη χειρότερη και συνηθέστερη με οργή, απόρριψη και θεωρίες συνωμοσίας, καθώς από τη μια πλευρά οι “αντίπαλοι” ξεπλένουν τον ΣΥΡΙΖΑ και του αναθέτουν το ρόλο του εγγυητή των θεσμών, ενώ τα δικά του παιδιά, τα δικά του πολιτικά στελέχη, το δικό του πολιτικό προσωπικό, το δικό του ανθρώπινο δυναμικό ακόμη αποστρέφεται την επιχειρηματικότητα, ακόμη στοχοποιεί τη μεσαία τάξη, ακόμη διαχωρίζει τους πολίτες σε “καλούς” δημόσιους υπάλληλους και “κακούς” ελεύθερους επαγγελματίες, ακόμη βλέπει Βάρκιζες, ακόμη φαντασιώνεται λεφτόδεντρα … Κάθε φορά, λοιπόν, που κάποιος -καλοπροαίρετος να το δεχθώ- ξεκινάει μια κουβέντα περί ΣΥΡΙΖΑ, (“πλήρωμα χρόνου”, “ωριμότητα”, “στροφή στο ρεαλισμό”) από κάποιον μη Συριζαίο, η κουβέντα αυτή και αν δεν είναι από την αρχή της ναρκοθετημένη, στην πορεία της όχι απλώς εκφυλίζεται, αλλά φτάνει τελικά να ρίχνει νερό στο μύλο αυτής της άλλης ρητορικής και λογικής που λέει “όλοι το ίδιο χάλια ειναι, όλοι τα ίδια ψέματα τελικά λένε, να ποια είναι η δημοκρατία σας”…. Θα μου πείτε και τι προτείνεις; Προτείνω, είναι η αλήθεια, κάτι που πιο πολύ μοιάζει με τοποθέτηση τύπου “καλλιστεία 2019 και παγκόσμια ειρήνη ολούθε” αλλά ειλικρινά με το μικρό και ταπεινό μου μυαλό, μόνο αυτό μπορώ να σκεφθώ: αυτό που τελικα χρειάζεται, δεν είναι ούτε να μοιραστούν επιμέρους συγχωροχάρτια και αφέσεις αμαρτιών, ούτε να αναγάγουμε κάποιους σε “τετραπέρατους εθνάρχες” και άρα εξ αντανακλάσεως κάποιους άλλους σε “βραδύνοες μαγαζάτορες”. Το θέμα μας εξάλλου δεν είναι σε καμιά περίπτωση φροϋδικού περιεχομένου, αλλά εν τέλει το ζητούμενο είναι να καθίσουν οι βασικοί εθνικοί πρωταγωνστές σε ένα τραπέζι όπου για πρωτη και τελευταία φορά θα δοθεί -το λέω απλά και σχηματικά- μια συνολική/ συλλογική αμνηστία η οποία ακριβώς θα εκκινεί και θα προϋποθέτει την ανάληψη πολιτικής ευθύνης από την κάθε εμπλεκόμενη πλευρά. Μπορεί να γίνει αυτό; Μάλλον όχι. Όσο αυτό, λοιπόν, δεν γίνεται, τότε θα συντηρείται πχ αυτή η παρουσα σχιζοφρενική κατάσταση με Σύριζα εφαρμοστή των μνημονίων, με αναζήτηση πρωταγωνιστικού ρόλου στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ μέσω πχ της περιβόητης Συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά την ίδια στιγμή, με τον ίδιο τον Σύριζα να στέκεται με προτεσταντικά καταγγελτικό λόγο απέναντι στο ΝΑΤΟ και τις χώρες της ΕΕ, αναζητώντας ονειρεμένους σοσιαλιστικούς παραδείσους σε μακρινές Βενεζουέλες και ξανθοκόκκινες Ρωσίες. Έτσι δουλειά δεν γίνεται. Και δεν υπάρχει καμία απολύτως διάθεση από κάποιους από εμάς να γίνουμε τα “πλυντήρια” της ιδεολογικοπολιτικής αναβάπτισης του Σύριζα. Αν είναι τόσο καλοί όσο προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι, ας κάνουν και καμιά δουλειά μόνοι τους.

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Aρθρα-Απόψεις»  δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του thesstoday.gr.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο