Περίεργες μέρες ετούτες εδώ

Του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

Η πόλη τρέχει με έναν συγκεκριμένο ρυθμό,  αργό, άτονο και επί της ουσίας άρρυθμο και από δίπλα συμβαίνει ένα φεστιβάλ.

Ένα φεστιβάλ που έχει το δικό του κόσμο , το δικό του άγχος και ρυθμό, και φυσικά το δικό του πληθυσμό και  τους φίλους.

Ε!   λοιπόν,  σαράντα πολλά χρόνια πριν,  δεν υπήρχε πολύ μεγάλη διαφορά.  Γύρω-γύρω χούντα  και στη μέση το φεστιβάλ.

Θυμάμαι,  ορίζαμε μέρες   ποιος θα πάει από τις τέσσερις  να κάτσει στα παγωμένα  σκαλάκια του Κρατικού να περιμένει να ανοίξουν τα α ταμεία για να προλάβει να ψωνίσει εισιτήρια φυσικά  για όλη την ομάδα.

Το έκανα αρκετές φορές,  όπως  επίσης  και ο σχωρεμένος ο φίλος μας,  ο Γιώργος ο Μπαλάσκας,  που έφυγε πάρα πολύ νωρίς  δυστυχώς, από κοντά μας.

Αλλά θα μου πεις τότε δεν υπήρχαν πέντε- έξι  αίθουσες όπου μπορούσες να πας να δεις το οτιδήποτε. Μια ήταν η αίθουσα,  στο Κρατικό Θέατρο και ένας ο δεύτερος εξώστης.

Ο δεύτερος εξώστης μην νομίσετε ότι ήταν  κάτι τις το συμπαγές. Κάποια στιγμή, η ανοησία είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που νόμισαν πολλοί, μετέπειτα, ότι  ο δεύτερος  εξώστης ήταν παρακλάδι του εφεδρικού ΕΛΑΣ,  που έδινε μάχη μέσα στη πόλη σε προεκχωρημένα φυλάκια. Απλώς, ήταν τέτοιο το κλίμα, ήταν τέτοια η παντελής αδιαφορία για το τι γινόταν γύρω  σου, για το γύρω-γύρω δηλαδή, που πολλές φορές δημιουργούσε αμηχανία και σε αυτούς τους ίδιους τους χωροφυλάκους, που δεν ξέραν πώς να αντιδράσουν.

-Τώρα τον πιάνεις αυτόν, τον μαλάκα που φωνάζει να τον κάνεις τουλούμι στο ξύλο;

– Αλλά πώς να γίνει αυτό αφού όλοι οι υπόλοιποι γελάνε;

– Για καλαμπούρι το λέει

– Ναι αλλά κοροϊδεύει τα άγια

– Μαλακίες  τώρα, άστον ήσυχο

Και πέρναγαν οι σπόντες.

Γύρω- γύρω χούντα και στη μέση φεστιβάλ.  Ήταν φοβερό ότι δεν μετρούσανε  στα σοβαρά  τις συνέπειες της κάθε μας πράξης.

Βγαίνοντας από το ξυπόλητο τάγμα, που είχαν καταλάβει περί τίνος επρόκειτο, αλλά ποιος τολμούσε από τη στιγμή που πέρασε ένα φιλμ του ’50τόσο,  να το κόψει. Θα γινόταν το έλα να δεις. Ήταν εποχή βλέπεις φιλελευθεροποίησης.

Και βγαίνοντας  από το Αριστοτέλειο εκείνο το βράδυ ξεσπάσανε σε ένα αυθόρμητο χειροκρότημα που δεν έλεγε να σταματήσει . Κανείς δεν έδωσε ούτε σύνθημα, ούτε παρασύνθημα.

 Ήταν και εκείνη η κινηματογραφική λέσχη, όπου έπρεπε να καταλαβαίνεις να γνωρίζεις τι είναι αυτά που βλέπεις,  να μπορείς να τα διαβάζεις και πίσω από τα χρώματα και τις γραμμές και  να μην είσαι στούρνος. Και άντε η Σακετενα  να παίρνει   το βιβλίο  του Κάλβου από τον Λουμιέρ τον Μπέρκμαν δεκα-δεκα  τα αντίτυπα εκείνη την εποχή.

και από στόμα σε στόμα, να μαθεύεται από τώρα και τη Θεοφαγεία του Ιαν Χόρτ  και έτσι πέρναγε ο χρόνος εκείνη την πέτρινη περίοδο.

Και όμορφα ήταν και δημιουργικά ήταν και ο τρίτος εξώστης χαβαλέ είχε,  γιατί θες δεν θες όταν βλέπεις  Τζειμ Πάρις και όταν βλέπεις  Παπαφλέσσα και Υποβρύχιο  Παπανικολής  θες δε θες  κάτι δεν σου κάθετε καθόλου καλά και αντιδράς.

Και θυμώνει ο χωροφύλακας όρθιος στη γωνία τόσες ώρες.

-Γιατί ρε τα πουσταριά κοροϊδεύουνε καλύτερα θα το κάνανε αυτοί;

– Να μπω να αρπάξω κανα δυο να τους κάνω τουλούμι να καταλάβουν αυτοί που γελάνε με τα ιερά και τα όσιά μας.

Από ένα σημείο και μετά,  άρχισαν αν εμφανίζονται και οι  διάφοροι φοιτητοπατέρες  και δήθεν θαυμαστές του δεύτερου εξώστη,  που έιχαν στο μυαλό τους  το άμα ελέγχεις τα τσογλάνια κάτι μπορεί να γίνει και κονομούσαν και κάποιοι και καμιά πρόσκληση και το παίζαν και φιλαράκια  με τον άλφα  και τον δείνα  σκηνοθέτη και τρέχα γύρευε  και ο καιρός  περνούσε.  Και μπαίναμε και βλέπαμε  τα έργα  συμμετείχαμε και σε κανένα πηγαδάκι βγαίνοντας .

‘Ένα ήταν το σίγουρο οτι γκόμενα ωραία και φανταχτερή  στο  φεστιβάλ δεν έβγαζες ούτε για πλάκα.  Αυτές σκαλώνανε  σε άλλα πατώματα α,. Πιο αψηλά. Εμείς δεν φτουρούσαμε τότε. Μάλιστα θυμάμαι που όποια από τα  περιοδικά τολμούσαν και βγαζανε φωτογραφίες από στάρλετ , φωτογραφίζονταν ξωβιζες στο φεστιβάλ των Καννών και αναρωτιόμασταν που είναι και οι δικές μας να δούμε πώς βγαίνουν αυτές οι φωτογραφίες.

Εμείς δηλαδή δεν έχουμε  αντίστοιχο υλικό;

και τα χρόνια  περνούσαν ως που ήρθε μία εποχή που μπουκώσαμε , γενικά, από τόσο πολύ σινεμά που φάγαμε στην μάπα. Και δεν είναι καθόλου πλάκα.

Σήμερα, γύρω-γύρω η πόλη ασθμαίνει και έξι αίθουσες, επτά,  προβάλλουν  έργα φεστιβάλ.  Και το  παίρνεις λες ωφελιμιστικά,   προκειμένου να κάνουν μαλακίες μια χαρά ας βουλιάξουν μέσα στα καθίσματα του φεστιβάλ και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε αργότερα.

Ας νομισθεί το σπάραγμα αυτό και ως σπονδή για το φίλο μου τον Γιώργη τον Μπαλάσκα που έφυγε πολύ νωρίς και άδοξα , πάνω που  είχαμε  αγοράσει κινηματογραφικές μηχανές  από  τον Παπαδόπουλο ρουσικές  κουρδιστές και μια μικρή δεκαεξάρα αλλά δεν προλάβαμε παρά ελάχιστα.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο