Πρώτη φορά… εγκάρσια

Του Σπύρου Στατήρη

Διχασμός, λοιπόν. Διχαστική λογική. Διχαστική ρητορική. Διχαστικά διλήμματα. Αν κάτι δεν μάθαμε τα τελευταία χρόνια είναι πως να μην “τσιμπάμε” σε αυτές τις μπανανόφλουδες διχασμού τις οποίες συστηματικά κάποιοι έστρωναν στο δρόμο μας. Βέβαια και αυτοί οι κάποιοι έβρισκαν και τα έκαναν. Ένας κόσμος κουρασμένος, αποκαμωμένος, αποκαρδιωμένος, αλλά και μαθημένος για πολλά χρόνια -πάνω από 30- στα εύκολα, αποδείχθηκε το εύκολο θύμα μιας τέτοιας καλοδουλεμένης μπίζνας. Άλλωστε οι λιανοπωλητές ελπίδας χρειάζονται αντίστοιχο πελατολόγιο για να κάνουν δουλίτσα. Από τις πλατείες της αγανάκτησης στο αλαλάζων πλήθος του δημοψηφίσματος και από εκεί μέχρι τις σημερινές πλατείες του Μακεδονικού. Τι άλλαξε; Έχω την εντύπωση πως όχι και τόσο πολλά. Παλμός, πάθος, αλλά και κρεμάλες, “προδοσίες”, όλα τα είδαμε, αλλά και τίποτα δεν μάθαμε. Ας πούμε ότι είχαν χίλια δίκια οι υποστηρικτές του Όχι το 2015 και άλλα τόσα οι ενάντιοι των Πρεσπών σήμερα. Ok; Ωραία και να χαρώ εγώ . Σε αυτή τη χώρα που η αξιοπρέπεια και η ιστορική συνείδηση είναι, λοιπόν, ενσταλαγμένες τόσο βαθιά στην ψυχή και στον έλικα του DNA των πολιτών της, που χάθηκε το “μέτρο”; Πότε ακριβώς περάσαμε από το “πάταξον μεν, άκουσον δε” στο καταλυτικά εμφυλιοπολεμικό “ή μαζί μας ή εναντίον μας” και “προδότες, μειοδότες, πουλημένοι”; Εν τω μεταξύ είτε το ζήτημα τίθεται με όρους δήθεν πολιτικών/ταξικών επιλογών είτε στη βάση δήθεν συλλογικής ιστορικής μνήμης, το αίτημα περί εξόντωσης είναι ταυτόσημο και στη μια και στην άλλη περίπτωση. Όμως -και κάπου εδώ είναι το παράλογο- ταυτόσημο φαίνεται να είναι και το πλειοψηφικό κομμάτι του κόσμου και στις δύο περιπτώσεις. Να το πω πιο απλά: αυτοί που στήριξαν Αλέξη και λοιπούς να διαχειριστούν τη χώρα εν λευκώ, με περήφανη διαπραγμάτευση, πέραν από πρωτόκολλα και παλιές πρακτικές (“το νέο απέναντι στο παλιό”), οι ίδιοι είναι που εν πολλοίς τα βάζουν σήμερα με τον εαυτό τους, γιατί ο Αλέξης έκανε αυτό που τόσο απλόχερα του επέτρεψαν να κάνει!!! Και ναι, κάπου εδώ, να προλάβω και να πω, ότι στους δρόμους και τις πλατείες για το Μακεδονικό δεν βγήκαν μόνον φίλοι του Αλέξη, αλλά και ορκισμένοι εχθροί του που περίμεναν τη σειρά τους για να του ανταποδώσουν τα ίσα. Λυπάμαι, όμως, που θα στεναχωρήσω πολλούς, αλλά στην πραγματικότητα, αυτή ακριβώς η συμπεριφορά ήρθε να δικαιώσει τον Αλέξη και τους συν αυτώ, διότι το πνεύμα, η λογική, η αισθητική, τα νεύρα και η διάθεση τόσο το ’15 όσο και σήμερα είναι ακριβώς τα ΙΔΙΑ· με αποτέλεσμα πια η κατάσταση να έχει οδηγηθεί σε αυτό το οριακό σημείο όπου ο ψύχραιμος λόγος και η μετριοπάθεια να έχουν αποδημήσει εν τόπω χλοερώ και η παρτίδα να έχει στρωθεί μόνο για σκληροπυρηνικούς και θερμόαιμους παίκτες, με διάθεση να φτάσουν την αντιπαράθεση στα απώτατα άκρα. Κάποιοι, λοιπόν, θέλουν να παίξουν έτσι: στα άκρα, με τα άκρα και μέχρι την τελική εξόντωση του αντιπάλου. Εμείς; Θα παίξουμε;

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Aρθρα-Απόψεις»  δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του thesstoday.gr.

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο