Πόσους ακόμη συμβασιούχους χρειαζόμαστε;

Οι «φιλολαϊκές» πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα θεωρούσαν καθήκον τους να προσλαμβάνουν ολοένα και περισσότερους υπαλλήλους στο κράτος και σε άλλους φορείς, εξαρτημένους από το κράτος: σε δήμους, σε οργανισμούς κοκ.

Του Σπύρου Στεκούλη

Υποψηφίου δημοτικού συμβούλου με τον συνδυασμό «Θεσσαλονίκη – Υπεύθυνα» του Νίκου Ταχιάου

Από τότε που δημιουργήθηκε το ΑΣΕΠ και υπάρχει κάποιος έλεγχος, τέλος πάντων, στο πόσοι και ποιοι προσλαμβάνονται στο δημόσιο, εφευρέθηκε και άνθισε η «φάμπρικα» των συμβασιούχων.

Σ’ ένα δημόσιο (με την ευρεία έννοια) που δεν αξιολογείται από κανέναν, ούτε αυτοαξιολογείται, που δεν έχει στόχους, που δεν έχει οργανογράμματα, που δεν έχει περιγραφές θέσης εργασίας ούτε δείκτες αποδοτικότητας, ο εργοδότης, το κράτος, ούτε νοιάζεται, ούτε θέλει ούτε και μπορεί να βάλει τους υπαλλήλους του να δουλέψουν με κάποια συνέπεια. Το ότι το κράτος μένει όρθιο και κάπως δουλεύει οφείλεται κυρίως στην τύχη και σε κάποιους ήρωες υπαλλήλους, που προσπαθούν μόνοι εναντίον όλων να τα βγάλουν πέρα. Όταν η τύχη μας εγκαταλείπει και «γίνεται μια στραβή», όπως στη Μάνδρα και στο Μάτι, καταλαβαίνουμε ότι αυτό το «περίπου κράτος» δεν μπορεί να υπηρετήσει και να προστατεύσει τους πολίτες του.

Όποτε «δεν βγαίνει η δουλειά» οι πολιτικοί, σε αγαστή συνεργασία με τους συνδικαλιστές, έχουν την εύκολη λύση: πρόσληψη εποχιακών εργαζομένων, συμβασιούχων κλπ. Κανείς δεν κάθεται να αξιολογήσει μια υπηρεσία, να ψάξει τι φταίει και δεν βγαίνει η δουλειά, τι μπορεί να διορθωθεί στις εσωτερικές διαδικασίες. Η καλύτερη λύση για τους πολιτικούς είναι η πρόσληψη συμβασιούχων. Κλείνουν το μάτι σ’ αυτούς, αλλά και σε όλους τους άλλους, ότι «θάρθει κι η δική τους η σειρά». Ταυτόχρονα, φτιάχνουν έναν στρατό ομήρων, που ελπίζουν ότι αν βρουν ένα «μέσον» στον πολιτικό, στον δήμαρχο, μπορεί να είναι τυχεροί και να κάνουν και «δεύτερη θητεία». Και… πού ξέρεις; Μπορεί να βγει και κάποιος νόμος που να μονιμοποιεί όσους έχουν κάποιους μήνες εργασίας στο δημόσιο. Και βγαίνουν συχνά τέτοιοι νόμοι. Αλλιώς, οι συμβασιούχοι, αφού βρουν τον «κατάλληλο» δικηγόρο με τα «κονέ», κάνουν μια αγωγή στον φορέα, ισχυριζόμενοι ότι καλύπτουν «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» του. Κάποιος δικαστής θα βρεθεί να τους δικαιώσει… Ταυτόχρονα, επειδή αποτελούν στρατό ομήρων και των συνδικαλιστών, οι τελευταίοι θα εκβιάσουν τον υπουργό, τον δήμαρχο, τον όποιον… με απεργία, προκειμένου να «παραιτηθεί από τα ένδικα μέσα», από την έφεση, δηλαδή, που οφείλει να ασκήσει.

Το πρόβλημα με όλα αυτά είναι ότι με άλλα κριτήρια, συνήθως ελαστικότερα, προκηρύσσονται θέσεις συμβασιούχων – και με ακόμη ελαστικότερα καλύπτονται. Στο τέλος-τέλος, πρόκειται για συμβάσεις ορισμένου, μικρού χρόνου. Κάποιοι, που μπορεί να τυχαίνει να έχουν δουλειά την εποχή της πρόσκλησης, μπορεί να μη μπουν καν στον κόπο να κάνουν αίτηση – μπορεί να περιμένουν την επόμενη προκήρυξη.

Η εκ των υστέρων μονιμοποίηση εργαζομένων που αρχικά προσλήφθηκαν για εργασία ορισμένου χρόνου είναι μια εξόφθαλμα αντισυνταγματική – αλλά και άδικη, από όποια σκοπιά και να το δει κανείς – πρακτική. Αδικεί όλους τους άλλους που είτε προσλήφθηκαν με, είτε προσβλέπουν σε κανονικές διαδικασίες.

Το μεγαλύτερο πάρτι γίνεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων. Οι περισσότεροι από αυτούς τους συμβασιούχους προσλαμβάνονταν με διάφορα «κοινωνικά» κριτήρια: μακροχρονίως άνεργοι (άρα μεγάλοι σε ηλικία, καθώς οι νεότεροι, μην έχοντας δουλέψει γιατί δεν βρίσκουν δουλειά, δεν θεωρούνται «άνεργοι» από το στρεβλό ελληνικό κράτος «πρόνοιας»). Τρίτεκνοι και πολύτεκνοι, άτομα με αναπηρία, και διάφορες άλλες ομάδες του πληθυσμού, που ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά και μασκαρεύουν τους διοικούντες σε «κοινωνικά ευαίσθητους» και αριστερούς. Και φυσικά πρέπει να υπάρχει κοινωνική πολιτική και κοινωνική πρόνοια, ιδιαίτερα για τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας – αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε: ή ψάχνουμε να βρούμε εργαζόμενους να μαζεύουν τα σκουπίδια, ή θέλουμε να απασχολήσουμε, γενικώς, κάπου στο δημόσιο, ανθρώπους με κοινωνικά κριτήρια. Πάντως, κάπως έτσι, τα σκουπίδια, ειδικά σε μεγάλες πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη αδυνατούμε τελικά να τα μαζέψουμε.

Το πρόβλημα είναι πως, για μια ακόμη φορά, όλα είναι μπερδεμένα: τίθέλουμε να πετύχουμε, που θέλουμε να φτάσουμε, με ποιους εργαζόμενους θα το καταφέρουμε αυτό, θα μετρήσουμε και θα αξιολογήσουμε τι προσέφεραν αυτοί οι άνθρωποι για την επίτευξη του στόχου; Θα αξιολογήσουμε τι πέτυχε η υπηρεσία που τους προσέλαβε, με αντικειμενικά, με αριθμητικά δεδομένα; Ή θα συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ουρά μας, να προσλαμβάνουμε διαρκώς ανθρώπους – αλλά οι στόχοι ποτέ να  μην επιτυγχάνονται.

Οι προσλήψεις στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων μοιάζουν με μια μαύρη τρύπα: «καταπίνουν» διαρκώς περισσότερους συμβασιούχους, η δουλειά ποτέ δεν γίνεται (τα σκουπίδια δεν μαζεύονται) και οι ανάγκες για επί πλέον προσωπικό δεν τελειώνουν ποτέ.

Τα κείμενα που φιλοξενούνται στη στήλη «Aρθρα-Απόψεις»  δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις απόψεις των συγγραφέων και όχι απαραίτητα του thesstoday.gr.

 

Μπορεί να σας ενδιαφέρει

Για να ξέρετε: Την 1η Μαΐου 2018 θα ενημερώσουμε την Πολιτική απορρήτου και τους Όρους χρήσης, ώστε να είναι πιο σαφείς και να καλύπτουν τη νέα νομοθεσία περί προστασίας του απορρήτου στην Ευρώπη. Επιλέξτε Αποδοχή για να μας ενημερώσετε ότι συμφωνείτε με τις αλλαγές. Μάθετε περισσότερα.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο